ســـــــــــاحل دل

چرا ؟؟

ghorobe-eshgh — Thu, 06 Aug 2009 16:11:18 GMT

بعد از این همه صداقت و سختی چرا خدا خواست اینجوری تموم بشه ؟
نمی دونم صلاح کار چیه اما اتفاقی که واسم افتاده و هیچ کاری هم نمیشه کرد جز صبر و بعدشم که صد در صد دیوانه شدم و معلوم نیست کجا میاین ملاقاتم !

این تنها چیزی بود که از خدمت نصیبم شد.. درست مثل تمام اتفاقات سالهای قبل.
دانشگاه ، کار و خدمت... همگی پوچ

۵ / ۵/ ۸۸ خداحافظی کردم و گفتم وقتی برگردم واسه همیشه می مونم .. اما انگار قرار نیست اینجا بمونم و باید سالها در رفت و امد باشم

خیلی خیلی سخته که تمام دوستایی که این همه مدت باهاشون خدمت کردی همگی کارت به دست ازت خداحافظی کنن و تو بمونی و یه دنیا تنهایی و روزهایی که هر کدومشون مثل هزار سال سپری میشه واست....

از بنده هات ناامید بودم اما تو چرا جوابم کردی ؟

معبدی . . .

ghorobe-eshgh — Sun, 02 Aug 2009 19:42:36 GMT

گذری بر گذشته ها

www.pic-love.mihanblog.com

دوباره

ghorobe-eshgh — Wed, 22 Jul 2009 04:48:30 GMT

دوباره باید چشم به جاده هایی بدوزم که فکر کنم هیچ وقت تمومی نداره.

دیگه خسته شدم از این همه رفتن و اومدن.

اما انگار همه چیز همین دیروز بود....

وقتی که گفتم خداحافظ و این وبلاگ عمری برای زندگی تعطیل است.

اما خودم هیچ وقت معنی این حرفم رو نفهمیدم.

گردان 06 تکاور

دوباره "ایست گردان مقداد " شروع شد و همگی باید به خط شیم.

دوباره مجبوریم مطابق قانون بیدار شیم ، غذا بخوریم ، بخوابیم ...درست مثل آدم کوکی

دوباره خدانگهدار.......

چهارده ماه گذشت

ghorobe-eshgh — Wed, 15 Jul 2009 20:18:18 GMT

۸۶/۹ بود که دیگه طاقت یه لحظه ایستادن تو این دنیا و زندگی رو نداشتم. گویا تمام احساساتم سرشار از نفرت شده بود. هر جایی می رفتم بیشتر دوست داشتم از اونجا دور بشم. دنیایی که واسه ی خودم ساخته بودم روی سرم خراب شده بود. هیچ راهی رو برای فرار از این زندگی نمی تونستم پیدا کنم تا اینکه یه نفر پیشنهاد داد الان وقتش رسیده بری خدمت !!

اولش که گفتم نمیرم... اما وقتی فکرش رو کردم دیدم بهترین جایی که می تونه منو از تمام این لحظه ها دور کنه همین خدمت سربازی می تونه باشه..

با اینکه تو خانواده اولین نفری بودم که قصد رفتن زده بود به سرم.رفتم دفترچه گرفتم و پست کردم. حسابی خودم رو آماده کرده بودم.

وقتی جواب مدارکم اومد فهمیدم که اردیبهشت 87 باید کوله راه سفرم رو ببندم. یه چند ماهی فرصت داشتم واسه زندگی کردن. اون موقع فهمیدم باید بیشتر قدر لحظه هام رو بدونم.اما روزها مثل باد گذشت و تا به خودم اومدم دیدم یه هفته ی دیگه باید برم.

این یه هفته ی آخر چنان سخت واسم گذشت که نهایت نداشت.

پشیمون شده بودم از اینکه چرا قصد رفتن کرده بودم. اما دیگه راهی نداشتم.

اگه نمی رفتم ،هزار تا حرف پشت سرم می زدن. باز مجبور بودم طعنه هایی که از اطراف به گوشم می رسید رو تحمل کنم. پس شروع کردم به بستن ساکم.

یه کم لباس و خوراکی برداشتم و این چند روز آخر رو حسابی تنها بودم. انواع فکرا به سرم می زد و هزار تا خیال از محل سربازی توی ذهنم شکل گرفته بود... اصلا حوصله ی حرف زدن با کسی رو نداشتم . تا اینکه شب آخر رسید. آخرین شبی بود که قرار بود اینجا باشم. خبر نداشتم فردا شب کجا هستم.

اون شب سیاه ، کسی که همیشه و همه جا باهام بود اومد دنبالم.. ساعت 12 شب رفتیم و چند ساعتی تو خیابون ها گشتیم.

تون این چند ساعت حتی یه کلمه حرف بین ما رد نشد. وقتی رسیدیم جلوی خونه از ماشین پیاده شدیم و تو بغل همدیگه یه خداحافظی مفصل کردیم. خیلی سخت بود.داشتم از کسی جدا می شدم که تمام لحظه های خوب زندگیم با اون بود. اما بلاخره راضی به رفتنش کردم. نشست و رفت.

تک و تنها جلوی خونه ایستاده بودم. دوست داشتم فریاد بکشم و بگم که چرا این همه اندوه ؟؟ دلم خیلی گرفته بود.

اما اون شب بود که فهمیدم واقعا خوشبخت بودم...

چقدر احساس بود که بهم هدیه شد...

حرفهایی شنیدم که تا به حال اینقدر تاثیر گذار نبود.

یه دو ساعتی خوابیدم و ساعت 6 صبح بیدار شدم از همگی خداحافظی کردم. ساکم رو انداختم روی دوشم و بغضم رو از همه قایم کردم و رفتم بیرون.

اون لحظه فقط فکرم این بود که هنوز از یه نفر خداحافظی نکردم. چقدر اون رو دوست داشتم.

یه دوست ، یه همراه

نزدیک شهرک نظامی شده بودیم که تلفن بابام زنگ خورد.

همونی بود که فکرش رو می کردم. گوشی رو گرفتم و بهم گفت تا نیومده اونجا حق رفتن ندارم. انگاری دنیا رو بهم داده بودن. چند دقیقه ای اونجا ایستاده بودم که خودش رو رسوند. من پشت میله های فنس تو شهرک بودم و اون اینطرف میله ها. فقط خوشحال بودم که اومده بود.

اون لحظه، توی اون ازدحام هیچ کس حرفی واسه ی گفتن نداشت..ما هم همینطور بودیم. هر چی بیشتر می ایستادم حالم بیشتر بد می شد. ساکم رو بر داشتم و رفتم سمت بقیه بچه ها.

فقط می دونم احساس خیلی تلخی بود.

سوار اتوبوس شدیم و همون روز راه افتادیم. اون لحظه ها اینقدر برام سخت گذشت که حتی نمی تونم الان فکرش رو بکنم. چشم به جاده ی دوخته بودم که هرچقدر می رفتیم تموم نمیشد.

تا اینکه بلاخره بعد از 16 ساعت رسیدم و ماجراهای خوب و بد خدمتم شروع شد.

روزهایی رو اونجا تجربه کردم که واقعا بی نظیر بود. از این لحاظ می گم بی نظیر چون اصلا تصورش رو نمی کردم که همچین انسانهایی وجود داشته باشن. حالا یا به خوبی یا بدی.

در کنار دوستای جدیدی که پیدا کردم روزهای خدمت رو می گذرونم. هر دفعه که میام مرخصی با یه دنیا شور و هیجان میام... چون دلم واسه ی تمام این روزها تنگ شده.....

این بود و هست ماجرای رفتن و دوری من اما روزی بر می گردم.....

در گذر گاه جهان هر چیز جانا بگذرد

تلخ و شیرین ، عیش و محنت ، زشت و زیبا بگذرد

گر چه سخت است وتوان فرسا جدایی های ما

قسمت این است و بباید ساخت ، اما بگذرد....

خاموش

ghorobe-eshgh — Sat, 03 May 2008 08:39:18 GMT

غروب آخر شعرم ، پر از آرامش دریاست

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب ،خونین دل

می روم از دل من دست بر دار

ای امید عبث بی حاصل

خدانگهدار

گذران

ghorobe-eshgh — Thu, 24 Apr 2008 16:52:18 GMT

تا به کی باید رفت ، از دیاری به دیار دیگر

نتوانم ، نتوانم جستن

هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم ، که همه عمر سفر می کردیم

از بهاری ، به بهاری دیگر

آه اکنون دیریست

که فرو ریخته در من ، گویی تیره آواری از ابر گران

چو می آمیزم با بوسه تو

روی لبهایم می پندارم

می سپارد جان عطری گذران

آن چنان آلوده ست

عشق غمناکم با بیم زوال

که همه زندگیم می لرزد

چون ترا می نگرم

مثل این است

که از پنجره ای

تک درختم را سرشار از برگ در تب زرد خزان می نگرم

مثل این است که تصویری را روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم

شب و روز ، شب و روز ، شب و روز

بگذار که فراموش کنم

تو چه هستی ،

جز یک لحظه ، یک لحظه ، یک لحظه که چشمان مرا می گشاید در برهوت آگاهی

بگذار که فراموش کنم

فروغ فرخزاد

حزین لاهیجی

ghorobe-eshgh — Thu, 17 Apr 2008 00:27:18 GMT

ای وای بر اســیری کـز یاد رفــته باشد

در دام مانده باشـد ، صــیاد رفــته باشد

آه از دمی که تنهــا با داغ او چو لاله

در خون نشسته باشد ، چون باد رفته باشد

آواز تیـشه امــشب از بیســتون نیــامد

گویا به خواب شیرین فرهاد رفته باشد

خونش به تیغ حسرت یا رب حلال بادا

صــیدی که از کمــندت آزاد رفــته باشد

از آه دردناکی ســازم خــبر دلــت را

وقتی که کوه صـبرم بر باد رفــته باشد

رحم است بر اسیری کز گرد دام زلفت

با صــد امیــدواری ناشــاد رفــته باشــد

شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتی

گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشد

پر شور از حزین است امروز کوه و صحرا

مجـنون گذشته باشد ، فرهاد رفــته باشد

" حزین لاهیجی "

دو روز مانده به آخر دنيا

ghorobe-eshgh — Sun, 13 Apr 2008 21:16:18 GMT

دو روز مانده به پايان جهان ، تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است .

تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده ‏باقي مانده بود . پريشان شد و آشفته و عصباني ، نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد.

داد زد و بد و بيراه گفت ، خدا سكوت كرد . آسمان و زمين را به هم ريخت ، خدا سكوت كرد . جيغ زد و جار و جنجال راه ‏انداخت ، خدا سكوت كرد . به پر و پاي فرشته و انسان پيچيد ، خدا سكوت كرد . كفر گفت و سجاده دور انداخت ، خدا ‏سكوت كرد .دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد . خدا سكوتش را شكست و گفت : «عزيزم اما يك روز ديگر هم ‏رفت . تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي،تنها يك روز ديگر باقي است. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي ‏كن . »

لا به لاي هق هقش گفت: « اما با يك روز ! با يك روز چه كار مي توان كرد !؟ » ‏

خدا گفت : « آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند ، گويي كه هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را درنمي ‏يابد ، هزار سال هم به كارش نمي آيد .» و آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت :

« حالا برو و زندگي ‏كن .»

‏

او مات و مبهوت، به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد . اما مي ترسيد حركت كند ، مي ترسيد راه ‏برود، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد . قدري ايستاد... بعد با خودش گفت :وقتي فردايي ندارم ، نگه داشتن ‏اين زندگي چه فايده اي دارد . بگذار اين يك مشت زندگي را مصرف كنم . ‏

آن وقت شروع به دويدن كرد زندگي را به سر و رويش پاشيد ، زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد كه ‏ديد مي تواند تا ته دنيا بدود ، مي تواند بال بزند ، مي تواند پا روي خورشيد بگذارد ، مي تواند... ‏

او در آن يك روز آسمانخراشي بنا نكرد ، زميني را مالك نشد ، مقامي را به دست نياورد اما ... اما در همان يك روز ‏دست بر پوست درخت كشيد . روي چمن خوابيد . كفش دوزكي را تماشا كرد . ‏

سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه نمي شناختندش سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل ‏دعا كرد . ‏

او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد ،

لذت برد و سرشار شد و بخشيد ، عاشق شد و عبور كرد و تمام ‏شد .

‏

او همان يك روز زندگي كرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند :

« امروز او در گذشت ، كسي كه هزار سال زيسته بود ‏‏! »

عرفان نظرآهاري

ساحل دل

ghorobe-eshgh — Sat, 12 Apr 2008 00:28:18 GMT

بی مقدمه :

امشب شبی بود که هیچ وقت نمی تونم فراموشش کنم.

اگه همیشه توی غم ها شریکم بودین امشب ازتون می خوام تو شادی هام کنارم باشین.

چون لطف خدا شامل حالم شد و چیزی که سالها تو خواب و رویاهام دنبالش می گشتم ، امشب پیداش کردم.

خدایا ازت ممنونم که بلاخره فاصله ها شکست.

سکوتی که یک عمر منو اسیر خودش کرده بود. هیچ وقت هم بهم اجازه نداد که حتی بهش فکر کنم.

اما بلاخره شکست و با شکستنش . . . . . دلم لرزید

^تمام

آخرین غربت

ghorobe-eshgh — Sat, 05 Apr 2008 19:22:18 GMT

بي گاهان

به غربت

به زماني كه خود در نرسيده بود

چنين زاده شدم در بيشه جانوران و سنگ،

و قلبم

در خلاء

تپيدن آغاز كرد.

***

گهواره تكرار را ترك گفتم

در سرزميني بي پرنده و بي بهار.

نخستين سفرم باز آمدن بود ازچشم اندازهاي اميد فرساي ماسه و خار،

بي آن كه با نخستين قدم هاي نا آزموده نوپائي خويش

به راهي دور رفته باشم.

نخستين سفرم

باز آمدن بود.

***

دور دست

اميدي نمي آموخت.

لرزان

بر پاهاي نوراه

رو در افق سوزان ايستادم.

دريافتم كه بشارتي نيست

چرا كه سرابي در ميانه بود.

***

دور دست اميدي نمي آموخت.

دانستم كه بشارتي نيست:

اين بي كرانه

زنداني چندان عظيم بود

كه روح

از شرم ناتواني

دراشك

پنهان مي شد.